stotrasangraha
dakṣiṇāmūrtistotram
दक्षिणामूर्तिस्तोत्रम्
Verse
उपासकानां यदुपासनीयम् उपात्तवासं वटशाखिमूले । तद् धाम दाक्षिण्यजुषा स्वमूर्त्या जागर्तु चित्ते मम बोधरूपम् ॥१॥
Verse
अद्राक्षमक्षीणदयानिधानम् आचार्यमाद्यं वटमूलभागे । मौनेन मन्दस्मितभूषितेन महर्षि लोकस्य तमो नुदन्तम् ॥२॥
Verse
विद्राविताशेष-तमोगुणेन मुद्राविशेषेण मुहुर्मुनीनाम् । निरस्य मायां दयया विधत्ते देवो महांस्तत्त्वमसीति बोधम् ॥३॥
Verse
अपारकारुण्यसुधातरङ्गैः अपाङ्गपातैरवलोकयन्तम् । कठोरसंसारनिदाघतप्तान् मुनीनहं नौमि गुरुं गुरूणाम् ॥४॥
Verse
ममाद्यदेवो वटमूलवासी कृपाविशेषात् कृतसन्निधानः । ओङ्काररूपामुपदिश्य विद्याम् आविद्यकध्वान्तमपाकरोतु ॥५॥
Verse
कलाभिरिन्दोरिव कल्पिताङ्गं मुक्ताकलापैरिव बद्धमूर्तिम् । आलोकये देशिकमप्रमेयम् अनाद्यविद्यातिमिरप्रभातम् ॥६॥
Verse
स्वदक्षजानुस्थितवामपादं पादोदरालङ्कृतयोगपट्टम् । अपस्मृतेराहितपादमङ्गे प्रणौमि देवं प्रणिधानवन्तम् ॥७॥
Verse
तत्त्वार्थमन्तेवसतामृषीणां युवाऽपि यः सन्नुपदेष्टुमीष्टे । प्रणौमि तं प्राक्तनपुण्यजालैः आचार्यमाश्चर्यगुणाधिवासम् ॥८॥
Verse
एकेन मुद्रां परशुं करेण करेण चान्येन मृगं दधानः । स्वजानुविन्यस्तकरः पुरस्तात् आचार्यचूडामणिराविरस्तु ॥९॥
Verse
आलेपवन्तं मदनाङ्गभूत्या शार्दूलकृत्त्या परिधानवन्तम् । आलोकये कञ्चनदेशिकेन्द्रम् अज्ञानवाराकरबाडवाग्निम् ॥१०॥
Verse
चारुस्मितं सोमकलावतंसं वीणाधरं व्यक्तजटाकलापम् । उपासते केचन योगिनस्त्वाम् उपात्तनादानुभवप्रमोदम् ॥११॥
Verse
उपासते यं मुनयः शुकाद्याः निराशिषो निर्ममताधिवासाः । तं दक्षिणामूर्तितनुं महेशम् उपास्महे मोहमहार्तिशान्त्यै ॥१२॥
Verse
कान्त्या निन्दितकुन्दकन्दलवपुर्न्यग्रोधमूले वसन् कारुण्यामृतवारिभिर्मुनिजनं सम्भावयन् वीक्षितैः । मोहध्वान्तविभेदनं विरचयन् बोधेन तत्तादृशा देवस्तत्त्वमसीति बोधयतु मां मुद्रावता पाणिना ॥१३॥
Verse
अगौरगात्रैरललाटनेत्रैः अशान्तवेषैरभुजङ्गभूषैः । अबोधमुद्रैरनपास्तनिद्रैः अपूर्णकामैरमरैरलं नः ॥१४॥
Verse
दैवतानि कति सन्ति चावनौ नैव तानि मनसो मतानि मे । दीक्षितं जडधियामनुग्रहे दक्षिणाभिमुखमेव दैवतम् ॥१५॥
Verse
मुदिताय मुग्धशशिनावतंसिने भसितावलेपरमणीयमूर्तये । जगदीन्द्रजालरचनापटीयसे महसे नमोऽस्तु वटमूलवासिने ॥१६॥
Verse
व्यालम्बिनीभिः परितो जटाभिः कलावशेषेण कलाधरेण । पश्यल्ललाटेन मुखेन्दुना च प्रकाशसे चेतसि निर्मलानाम् ॥१७॥
Verse
उपासकानां त्वमुमासहायः पूर्णेन्दुभावं प्रकटीकरोषि । यदद्य ते दर्शनमात्रतो मे द्रवत्यहो मानसचन्द्रकान्तः ॥१८॥
Verse
यस्ते प्रसन्नामनुसन्दधानो मूर्तिं मुदा मुग्धशशाङ्कमौलेः । ऐश्वर्यमायुर्लभते च विद्याम् अन्ते च वेदान्तमहारहस्यम् ॥१९॥
Verse
॥इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यस्य श्री-गोविन्द-भगवत्पूज्य-पाद-शिष्यस्य श्रीमच्छङ्करभगवतः कृतौ श्री-दक्षिणामूर्तिस्तोत्रं सम्पूर्णम्॥
