sahasranAma
karuṇāṣṭake
करुणाष्टके
Verse
अनुदिन अनुतापें तापलों रामराया । परमदिनदयाळा नीरसी मोहमाया ॥
Verse
अचपळ मन माझें नावरे आवरीता । तुजविण शिण होतो धांव रे धांव आता ॥
Verse
१ ॥
Verse
भजनरहित रामा सर्वही जन्म गेला । स्वजनजनधनाचा व्यर्थ म्यां स्वार्थ केला ॥
Verse
रघुपति मति माझी आपुलीशी करावी । सकळ त्यजुनि भावें कांस तूझी धरावी ॥
Verse
२ ॥
Verse
विषयजनित सूखें सौख्य होणार नाहीं । तुजविण रघुनाथा वोखटें सर्व कांहीं ॥
Verse
रघुकुळटिळका रे हीत माझें करावें । दुरित दुरि हरावें सस्वरूपीं भरावें ॥
Verse
३ ॥
Verse
तनु-मन-धन माझें राघवा रूप तुझें । तुजविण मज वाटे सर्व संसार वोझें ॥
Verse
प्रचलित न करावी सर्वथा बुद्धि माझी । अचल भजनलीला लागली आस तूझी ॥
Verse
४ ॥
Verse
चपळपण मनाचें मोडितां मोडवेना । सकळ स्वजनमाया तोडितां तोडवेना ॥
Verse
घडि घडि विघडे हा निश्चयो अंतरीचा । म्हणवुनि करूणा हे बोलतो दीनवाचा ॥
Verse
५ ॥
Verse
जळत ह्रदय माझें कोट्यानुकोटी । मजवरि करुणेचा राघवा पूर लोटीं ॥
Verse
तळमळ निववीं रे राम कारुण्यसिंधू । षड्रिपुकुळ माझें तोडि याचा समंधू ॥
Verse
६ ॥
Verse
तुजविण करुणा हे कोण जाणेल माझी । शिणत शिणत पोटीं लागली आस तुझी ॥
Verse
झडकरि झड घालीं धांव पंचानना रे । तुजविण मज नेती जंबुकी वासना रे ॥
Verse
७ ॥
Verse
सबळ जनक माझा राम लावण्यकोटी । म्हणवुनि मज पोटीं लागली आस मोठी ॥
Verse
दिवस गणित बोटीं ठेवूनि प्राण कंठीं । अवचट मज भेटी होत घालीन मीठी ॥
Verse
८ ॥
Verse
जननिजनकमाया लेंकरूं काय जाणे । पय न लगत मूखीं हाणिता वत्स नेणे ॥
Verse
जळधरकण आशा लागली चातकासी । हिमकर अवलोकी पक्षिया भूमिवासी ॥
Verse
९ ॥
Verse
तुजविण मज तैंसे जाहलें देवराया । विलग विषमकाळीं तूटली सर्व माया ॥
Verse
सकळजनसखा तूं स्वामि आणीक नाहीं । वमकवमन जैसें त्यागिलें सर्व कांहीं ॥
Verse
१० ॥
Verse
स्वजनजनधनाचा कोण संतोष आहे । रघुपतिविण आतां चित्त कोठें न राहे ॥
Verse
जिवलग जिव घेती प्रेत सांडूनि जाती । विषय सकळ नेती मागुता जन्म देती ॥
Verse
११ ॥
Verse
सकळ जन भवाचे आथिले वैभवाचे । जिवलग मग कैंचे चालतें हेंचि साचें ॥
Verse
विलग विषमकाळीं सांडिती सर्व माळीं । रघुविर सुखदाता सोडवी अंतकाळीं ॥
Verse
१२ ॥
Verse
सुख सुख म्हणतां हें दु:ख ठाकूनि आलें । भजन सकळ गेलें चित्त दुश्र्चीत जाले ॥
Verse
भ्रमित मन कळेना हीत तें आकळेना । परम कठिण देहीं देहबुद्धि वळेना ॥
Verse
१३ ॥
Verse
उपरति मज रामीं जाहली पूर्णकामीं । सकळभ्रमविरामीं राम विश्रामधामीं ॥
Verse
घंडिघडि मन आतां रामरूपीं भरावें । रघुकुळटिळका रे आपुलेंसें करावें ॥
Verse
१४ ॥
Verse
जळचर जळवासी न्स्णती त्या जळासी । निशिदिन तुजपासीं चूकलों गूणरासी ॥
Verse
भुमिधर निगमांसी वर्णवेना जयासी । सकळभुवनवासी भेट दे रामदासीं ॥
Verse
१५ ॥
Verse
असंख्यात ते भक्त होऊनि गेले । तिंहीं साधनांचे बहु कष्ट केले ॥
Verse
नव्हे कार्यकर्ता भुमीभार जालों । तुझा दास मी व्यर्थ जन्मास आलों ॥
Verse
१६ ॥
Verse
बहू दास ते तापसी तीर्थवासी । गिरिकंदरी भेटी नाहीं जनासी ॥
Verse
स्थिती ऎकतां थोर विस्मीत झालों । तुझा दास मी व्यर्थ जन्मास आलॊं ॥
Verse
१७ ॥
Verse
सदा प्रेमराशी तयां भेटलासी । तुझ्या दर्शनें स्पर्शनें सौख्यराशी ॥
Verse
अहंता मनीं शब्दज्ञाने बुडालों । तुझा दास मी व्यर्थ जन्मास आलों ॥
Verse
१८ ॥
Verse
तुझ्या प्रीतीचे दास जन्मास आले । असंख्यात ते कीर्ति बोलोनि गेले ॥
Verse
बहू धारणा थोर चकीत जालों । तुझा दास मी व्यर्थ जन्मास आलों ॥
Verse
१९ ॥
Verse
बहुसाल देवालयें हाटकाचीं ॥
Verse
रसाळ कळा लाघवें नाटकाचीं ॥
Verse
पुजा देखितां जाड जीवीं गळालों । तुझा दास मी व्यर्थ जन्मास आलों ॥
Verse
२० ॥
Verse
कितेकीं देह त्यागिले तूजलागीं । पुढे जाहले संगतीचे विभागी ॥
Verse
देहेदु:ख होतांचि वेगीं पळालों । तुझा दास मी व्यर्थ जन्मास आलों ॥
Verse
२१ ॥
Verse
किती योगमूर्ती किती पुण्यमूर्ती । किती धर्मसंस्थापना अन्नशांती ॥
Verse
पस्तावलों कावलों तप्त जालॊं । तुझा दास मी व्यर्थ जन्मास आलों ॥
Verse
२२ ॥
Verse
सदा सर्वदा राम सोडूनि कामीं । समर्था तुझे दास आम्ही निकामी ॥
Verse
बहू स्वार्थबुद्धीनें रे कष्टवीलों । तुझा दास मी व्यर्थ जन्मास आलों ॥
Verse
२३ ॥
Verse
नसे भक्ति ना ज्ञान ना ध्यान कांही । नसे प्रेम हें राम विश्राम नाहीं ॥
Verse
असा दीन अज्ञान मी दास तूझा । समर्था जनीं घेतला भार माझा ॥
Verse
२४ ॥
Verse
उदासीन हे वृत्ति जीवीं धरावी । अती आदरें सर्व सेवा करावी ॥
Verse
सदा प्रीती लागो तुझे गूण गातां । रघूनायका मागणें हेंचि आतां ॥
Verse
२५ ॥
Verse
सदा सर्वदा योग तूझा घडावा । तुझे कारणीं देह माझा पडावा ॥
Verse
उपेक्षूं नको गूणवंता अनंता । रघूनायका मागणें हेंचि आतां ॥
Verse
२६ ॥
Verse
नको द्रव्य- दारा नको येरझारा । नको मानसीं ज्ञानगर्वें फुगारा ॥
Verse
सगूणीं मना लाविं रे भक्तिपंथा । रघूनायका मागणें हेंचि आतां ॥
Verse
२७ ॥
Verse
मनीं कामना कल्पना ते नसावी । कुबुद्धी कुडी वासना नीरसावीं ॥
Verse
नको संशयो तोडिं संसारव्यथा । रघूनायका मागणें हेंचि आतां ॥
Verse
२८ ॥
Verse
समर्थापुढें काय मागों कळेना । दुराशा मनीं बैसली हे ढळेना ॥
Verse
तुटो संशयो नीरसी सर्व चिंता । रघूनायका मागणें हेंचि आतां ॥
Verse
२९ ॥
Verse
ब्रिदाकारणें दीन हातीं धरावें । म्हणे दास भक्तांसि रे उद्धरावे । सुटे ब्रीद आम्हांसि सांडूनि जातां । रघूनायका मागणें हेंचि आतां ॥
Verse
३० ॥
Verse
विश्रांति देहीं अणुमात्र नाहीं । कुळाभिमानें पडिलों प्रवाहीं ॥
Verse
स्वहीत माझें होतां दिसेना । तुजवीण रामा मज कंठवेना ॥
Verse
३१ ॥
Verse
विषया जनानें मज लाजवीलें । प्रपंचसंगे आयुष्य गेलें ॥
Verse
समयीं बहू क्रोध शांती घडेना । तुजवीण रामा मज कंठवेना ॥
Verse
३२ ॥
Verse
संसारसंगे बहु पीडलों रे । कारुण्यसिंधू मज सोडवीं रे ॥
Verse
कृपाकटाक्षें सांभाळि दीना । तुजवीण रामा मज कंठवेना ॥
Verse
३३ ॥
Verse
आम्हां अनाथांसि तूं एक दाता । संसारचिंता चुकवीं समर्था ॥
Verse
दासा मनीं आठव वीसरेना । तुजवीण रामा मज कंठवेना ॥
Verse
३४ ॥
