aSTakam
śītalāṣṭakam
शीतलाष्टकम्
Verse
अस्य श्रीशीतलास्तोत्रस्य महादेव ऋषिः अनुष्टुप् छन्दः शीतला देवता लक्ष्मीर्बीजम् भवानी शक्तिः सर्वाविस्फोटकनिवृत्तये जपे विनियोगः ॥
Verse
ईश्वर उवाच ॥
Verse
वन्देऽहं शीतलां देवीं रासभस्थां दिगम्बरम् । मार्जनीकलशोपेताम् शूर्पालंकृतमस्तकाम् ॥१॥
Verse
वन्देऽहं शीतलां देवीं सर्वरोगभयापहाम् । यामासाद्य निवर्तेत विस्फोटकभयं महत् ॥२॥
Verse
शीतले शितले चेति यो ब्रूयद्दाहपीडितः । विस्फोटकभयं घोरं क्षिप्रं तस्य प्रणश्यति ॥३॥
Verse
यस्त्वामुद्कमध्ये तु धृत्वा पूजयते नरः । विस्फोटकभयं घोरं गृहे तस्य न जायते ॥४॥
Verse
शीतले ज्वरदग्धस्य पूतिगन्धयुतस्य च । प्रणष्टचक्षुषः पुंसस्त्वामाहुर्जीवनौष्धम् ॥५॥
Verse
शीतले तनुजान्रोगान् नृणां हरसि दुस्त्यजान् । विस्फोटकविदिर्णानां त्वमेकाऽमृतवर्षिणी ॥६॥
Verse
गलगण्डग्रह्या रोगा ये चान्ये दारुणा नृणाम् । त्वदनुध्यानमात्रेण शीतले यान्ति संक्षयम् ॥७॥
Verse
न मन्त्रो नौषधं तस्य पापरोगस्य विद्यते । त्वामेकां शीतले धात्रीं नान्यां पश्यामि देवताम् ॥८॥
Verse
मृणालतन्तुसदृशीं नाभिहृन्म यसंस्थिताम् । तस्त्वाम् साञ्चिन्तयेदेवि तस्य मृत्युर्न जायते ॥९॥
Verse
अष्टकं क्षीतलादेव्या यो नरः प्रपठेसदा । विस्फोटकभयं घोरं गृहे तस्य न जायते ॥१०॥
Verse
श्रोतव्यं पठितव्यं च श्रद्धाभाक्तिसमन्वितैः । उपसर्गविनाशाय परम् स्वस्त्ययनं महत् ॥११॥
Verse
शीतले त्वं जगन्माता शीतले त्वं जगत्पिता । शीतले त्वं जगद्धात्री शितलायै नमो नमः ॥१२॥
Verse
रासभो गर्द्भश्चैव खरोवैशाखनन्दनः । शीतलावाहनश्चैव दूर्वाकन्दनिकृन्तनः ॥१३॥
Verse
एतानि खरनामानि शीतलाग्रे तु यः पठेत् । तस्य गेहे शिशूनां च शीतलारुङ्न जायते ॥१४॥
Verse
शीतलाष्टकमेवेदं न देयं यस्यकस्यचित् । दातव्यं न सदा तस्मै श्रद्धाभक्तियुताय वै ॥१५॥
Verse
॥ इति श्रीस्कन्दपुराणे शीतलाष्टकं समाप्तम् ॥
